هشتمین بهانه برای گریستن

این آستان که خانه توحید را در است

دروازه طلایی دنیای باور است

این ساحت تقدس و این آستان قدس

راز بقای کشور «الله اکبر» است

این رویش بلند در این دور دست شور

از کربلای عشق، حدیث مکرر است

این بارگاه عزت و این باره شکوه

از خویش تا برون برروی هشتمین در است

چشم ادب گشای که این قصر اشتیاق

دروازه فراخ حضور میسر است

دامن به اشک شوی، که این خاک داغدار

ایثارگاه هشتم آل پیمبر است

برگرد خویش در طلب اصل خود مگرد

راهی اگر به خلوت یار است از این در است

افتاده گر غریب، در اینجا غریب نیست

این جلوه شکوه ز دنیای دیگر است

این هشتمین بهانه برای گریستن

شیرازه گشایش دلهای مضطر است

قادر طهماسبی «فرید»