شهيد خراسان

من بنده ام شهنشه ايمان را

سلطان دين شهيد  خراسان را

تابنده مهر نه فلم عشقم

تا بنده ام من آن شه ايمان را

آن عقل صرف و جوهر حكمت را

وان بحر علم و كشتي ايمان را

آن سرّ غيب و كاشف ما اوحي

وان شارح فواتح قرآن را

آن راز دان علم لدنّي را

وان پرده دار شاهد پنهان را

كشور گشاي ملك خلافت را

مالك رقاب قيصر و خاقان را

بگشود عشق طرّه مشكينش

سرمست كرد نرگس فتّان را

اسرار علم غيب و شهود از وي

آموختند حضرت انسان را

در بارگاه قدس دل پاكش

آيينه ايست حضرت سبحان را

يك پرتو فروغ رخش افروخت

چهر هزار مهر فروزان را

صاحبدلان ز دانش و عرفانش

افروختند شمع دل و جان را

عشّاق را زجام الستي داد

صهباي ناب كوثر و رضوان را

گنجينة جواهر قرآني

مجموعه ي حقايق فرقان را

بر درگه جلال همايونش

بين پاسبان ملايك رحمان را

خورشيد طلعتي كه ز رخسارش

افروخت مهر و ماه فروزان را

آن خسروي كه لعل شمر خندش

آراست لعل و درّ بدخشان را

من آمدم به كوي تو اي جانان

طي كرده راه كوه و بيابان را

بر آرزوي ديدن رخسارت

دائم گشوده ديدة گريان را

لطفي كن اي امير ديار دل

اين دل شكسته عاشق نالان را

وز لطفي اي نگار رهان از دام

اين پر شكسته مرغ پريشان را

اي جرعه نوش زهر ستم كز شوق

بر هم زدي عناصر و اركان را

شمس الشموس عالم انواري

اي حسن رويت آينه، يزدان را

يارب به قلب پاك رضا يعني

آئينه، مرتجلّي جانان را

آن مظهر جلالت يزداني

آن منبع عدالت و احسان را

بيزارم از عدوي سيه بختت

مشتاقم آن دو نرگس فتان را

اي شهسوار ملك غريبستان

بنگر به چشم لطف، غريبان را

امر تو است مظهر كن، زان كر‎د

در گوش چرخ حلقة فرمان را

و زلطف و قهر نيك و بدان انگيخت

از شير پرده ضيغم غرّان را

اي حجّت خدا به همه خلقان

حبل المتين سلاسل امكان را

اي سر ّوحي را تو بهين كاشف

وز علم غيب يافته تبيان را

درس وفا و دانش و دين آموخت

عقل تو جان مردم ايران را

محكوم علم و حكمت قرآن ساخت

دانشوران ساير اديان را

مجذوب نطق عرش خود فرمود

ارباب فضل و دانش و ايمان را

از حق هزار مرتبه تحسين باد

آن ذات پاك مظهر يزدان را

آن واقف سرائر پنهاني

وان عالم لدنّي سبحان را

سبّوح خوان فرشته قدوسي

در ذكر بوسد آن لب خندان را  

حسن تو نو گل ابد آموزد

آقا ميرزا مهدي الهي قمشه اي