غریب بی غروب

نجمه آن شب باردار نور بود                             زنگی شب رهسپار گور بود

شهر یثرب انتظار یار داشت                               انتظار دیدن دلدار داشت

کلک قدرت واژه ای تحریر کرد                             سوره «والشمس» را تفسیر کرد

خانه موسی چو رشک طور شد                        چشم کج اندیش ظلمت کور شد

آمد آمد آن شکوه بندگی                                  سبز شد از او چراغ زندگی

این ندا آمد ز چرخ آبنوس                                  سر زد از جیب افق شمس شموس

دمبدم می گفت با صورت جلی                          یک علی آمد همانند علی

تا خدای او خدایی می کند                                پور موسی دلربایی می کند

چشم مستش عالمی را کرده مست                  با ظهور او طلسم شب شکست

موی او بوی ولایت می دهد                               داد او داد هدایت می دهد

دست او دست خدا در آستین                            نام او نام خدای راستین

اشتر از مسلخ بر او آرد پناه                               تا سلامت جان برد از قتلگاه

رو به صحرا کن برای سیر و گشت                       رقص آهو دیدنی باشد به دشت

این غرالان در خطا و در ختن                               در پناهش ایمنند از هر فتن

هست او شمس نه فلک                                   خاک کویش سرمه چشم ملک

طوف قبرش بسکه عزت پرور است                       برتر از هفتاد حج اکبر است

هر که از جان زائر کوی رضاست                           فاش می گویم که زوار خداست

شاد زی محبوب سرمد آمده                               عالم آل محمد آمده

آمده تا بر گدا شاهی دهد                                 سرخط «سیر الی اللهی» دهد

از حدیثش جلوه بخشد نور را                             شهره سازد شهر نیشابور را

او بود هشتم امام شیعیان                                رهنمود سنگر حصن در امان

او بود هر قفل حاجت را کلید                              او مراد هستی است و ما مرید

شادروان حسن فرح بخشیان«ژولیده»